0 items - 0.00
mei 01, 2017
Joyce van Essen
4 reacties
1

The dream is real; van student naar fulltime kalligraaf + stationer

Seriously guys, niets is onmogelijk. Ik vergeet nooit de dag dat ik in één van mijn favoriete koffiehuizen zat waar mijn gedachten afdwaalden naar een idee en gevoel wat ik al een poosje, wijselijk, wegdrukte. Ik was net begonnen aan mijn tweede studie aan de uni in Utrecht en had het eerlijk gezegd fantastisch naar mijn zin. Ik had een leuke groep mensen om mij heen en de stof was meer dan interessant. Ik deed wat verstandig was. Maar toch..

Naast die studie werkte ik hier en daar aan een klus, en dat ging helemaal niet zo slecht. Ik had al eens nagerekend wat ik ongeveer aan omzet draaide per maand en dat bedrag kwam akelig dicht in de buurt van wat ik moest verdienen om mijn bijdrage aan het huishouden te compenseren. €600, ik weet het nog goed. Ik wist, dat als ik dat bedrag élke maand kon behalen, ik mijzelf zou kunnen onderhouden. €600 mensen, dat was voor mij gi-gan-tisch veel! Het verbaasde mij eerlijk gezegd dat ik dat had opgehaald de maanden die hier aan vooraf gingen. Ik geloof dat het ongeveer hetzelfde was als wat ik verdiende toen ik 3 á 4 dagen per week in de horeca werkte tussen mijn twee studies in, wat ik overigens nog steeds mis. (Ik was toen 22.)

En ik kan je vertellen… zodra ik iets in mijn koppie heb.. blijft het hangen totdat ik er mee gedaan heb wat ik wil. Ik had met een heel aantal mensen gesprekken over het wel of niet stoppen met mijn studie om volledig voor mijzelf te beginnen. Velen hebben het mij afgeraden. Waarschijnlijk zou ik dat toentertijd ook gedaan hebben, als een vriendin deze kwestie voor mij had gelegd. Dus overwoog ik álles. Maar, met in mijn achterhoofd altijd die ene gedachte; de gedachte die ik niet hardop durfde te zeggen, maar een vriendin uiteindelijk wél uitsprak: jij hebt je keuze al gemaakt. Jij gaat dit doen. Wat ik er ook van zeg, it’s just a matter of time voordat je het zelf door hebt.

Nu je dit zo gelezen hebt, is er één ding wat heel belangrijk is om in je achterhoofd te houden. Die €600 was écht nodig om rond te komen. Het was niet ruim gerekend, het was ‘the bare minimum’ van wat wij, mijn man (Ben) en ik, nodig hadden om alles van te kunnen betalen. Ben heeft ook een eigen bedrijf, en bracht precies hetzelfde bedrag op als ik. €600. We hadden een 50% deal; ieder droeg zijn deel van de kosten. Er was geen grote kostwinner waar ik op terug kon vallen, geen vangnet, geen grote spaarpot waar ik de eerste maanden mee kon volhouden (want hey, volledig voor mijzelf beginnen was eigenlijk niet echt gepland), nee, het moest vanaf het eerste moment dat ik zou kiezen om voor mijzelf te gaan werken, lukken. €600, elke maand, opnieuw en opnieuw. Dat is nogal een risico. En het stomme was dus; ik geloofde erin. Ik zou mijn studie opzij zetten, een flinke studieschuld overhouden, het met veel en veel minder moeten doen, en veel harder moeten werken om die €600 voor elkaar te krijgen; maar het was het mij simpelweg waard. Zoals Geeske (mijn collega) nu zou zeggen; ‘Wie dan leeft, wie dan zorgt.’ Ik heb echt het gevoel gehad dat ik geen keuze had; ik kon dit niet laten liggen, ik moést ervoor gaan. Het was een sprong in het diepe.

En het gekke is? Het is geen enkele maand fout gegaan. Ik breng nu meer op dan de 50% deal en ik kan sinds kort een loon bieden aan Geeske. Ik kan investeren in mijn bedrijf; het meeste geld gaat daar direct in terug. Je hoeft met mij geen medelijden te hebben. Leven we groot? Nee. We doen er alles aan om onze persoonlijke kosten zo laag mogelijk te houden. We wonen bijvoorbeeld klein, sinds kort. We hebben geen kinderen. (Want als er iets geld kost, dan zijn het kinderen..) We gaan niet op dure vakanties. We houden van lekker eten, dus uit eten gaan we zeker, maar niet extravagant. Dat geld is er niet… en dat is okay. Wij doen allebei waar we ongelooflijk achter staan en dan is het het waard om niet elke maand €2000 te verdienen. Het is veel en veel lonender om je eigen bedrijf te zien groeien. Om daar elke dag, met vallen en opstaan, een stukje aan verder te bouwen.

Ben jij in dezelfde positie als ik toen zat? Dan hoop ik dat mijn verhaal je een beetje moed geeft. Ik voel mij altijd onwijs geïnspireerd door verhalen van anderen, hoe ze begonnen zijn en waar ze nu staan. Waar ze nog heen willen, wat hun potentie is; want dat is wat jíj ook kunt bereiken. Nee, vertel mij nou niet ál die redenen waarom het nou net joú niet lukt. Daar ben je zelf bij; het is niet onmogelijk.

Zit je toch nog met vragen of blokkades waarvan je denkt; ja, allemaal leuk en aardig, maar mij lukt dat niet; stel ze gerust. Hieronder of via het contactformulier. Ik kan deze vragen meenemen in misschien een volgende blog. Ik help graag waar ik kan, al zal ik ook niet alle antwoorden hebben, ik kan je wel bemoedigen. Want als ik zelf iets heb gedaan, dan is het risico nemen & het is mij álles waard geweest.

Until next time, XO

Joyce

KIJKKALLIGRAFIE Joyce van Essen

4 comments

Jo-Elle / Head of House
Jan 01, 1970

Er is zoveel herkenbaar in jouw verhaal! Bedankt dat je het gedeeld hebt, dit geeft echt motivatie! Ik ben heel benieuwd naar wat je aan het begin deed om jezelf op de markt te zetten en hoe je bepaalde waar je focus aan moest geven om je bedrijf te laten groeien. Thanks alvast!!

Joyce van Essen
Jan 01, 1970

Hi Jo-Elle,
Bedankt voor je support! Ik ben zó blij om te horen dat mijn verhaal bijdraagt aan motivatie voor jou.
Als ik nu ga uitweiden over je vraag/opmerking, dan ben ik nog een halve dag bezig denk ik, haha, dus zal het een goed onderwerp zijn voor een toekomstige blogpost! Bedankt in elk geval dat je laat weten waar je interesse ligt en waar ik je verder in kan motiveren.
Thanks!

Liefs,
Joyce.

Lianne
Jan 01, 1970

Hoi Joyce!

Heb zojuist gouden waterverf besteld op je website en toen ik zag je blog. Wat leuk, ik zit sinds een paar maand in hetzelfde schuitje 🙂 Ik heb net mijn studie afgerond, want ik heb door leningen al best wel wat studieschuld dus ik wou hem wel afmaken, maar ik vind freelance tekenaar zijn veel leuker dan waar ik voor naar school ben gegaan. Het klinkt bekend dat veel mensen het afraden, maar eigenlijk moet je gewoon doen wat je leuk vindt, toch? Dan geeft het helemaal niks dat je wat minder verdient, de dagelijkse fun in je werk maakt het meer dan goed!

Veel succes met je bedrijfje, hoop dat ik wat heb bij kunnen dragen!

Groetjes,
Lianne.

Joyce van Essen
Jan 01, 1970

Hi Lianne!

Wat tof om je bericht te lezen en bedankt voor je bestelling!
Geeske is er ‘as we speak’ mee bezig, dus hij gaat vandaag met de post mee.
Wat een doorzettingsvermogen is het als je eigenlijk weet dat je studie niet helemaal je ding is, maar je ‘m toch hebt afgerond! Ik moest nog 1,5 jaar en dat is dan toch best een flinke kluif, helemaal als je Joyce heet en alles wat er in je koppie zit er niet meer uit gaat… Haha. Ik ben het helemaal eens met wat je zegt: Het gaat niet om hoeveel je verdiend, want aan het einde van de dag kun je beter gelukkig zijn in wat je doet. Amen, sister! Ziet het er naar uit dat je (op een dag) kunt leven van het freelance tekenaar zijn? Wat ongelooflijk gaaf als dat je zou lukken, toch? En niet geschoten… is altijd mis.

Ik wens je enorm veel succes met je doelen en ambities, hopelijk kan ik je gaandeweg nog meer blijven inspireren! Je hebt in ieder geval zeker iets bij ons kunnen bijdragen, onwijs bedankt daarvoor!

Liefs en wie weet tot ziens,
Joyce.

LEAVE YOUR COMMENT